وأعجب اينكه هرگاه أهل مصر عثمان را بر دادن اين مال به مروان مطعون وملزم ساختند ، عثمان را هيچ جواب ميسر نشد كه به آن ايشان را ساكت سازد ومخاطب توجيهات بارده براي اصلاح فعل أو ذكر مىسازد ، ( مدعى سست گواه چيست ؟ ) اگر عثمان دليلي ومستمسكى از قرآن يا سنت مىداشت البتة در جواب ظاهر مىكرد . در “ كنز العمال “ به تبويب “ جمع الجوامع “ سيوطى در روايتي - كه در جواب طعن دهم مذكور خواهد شد - مذكور است كه عثمان در جواب الزامات أهل مصر گفت : أمّا قولكم : إنّي أعطيت مروان مائتي ألف . . فهذا بيت مالهم فيستعملوا عليه . ( 1 ) انتهى . أصلا عذرى از اين فعل قبيح - ولو كان بارداً - در خاطر عثمان نيامد كه به معرض بيان آرد ناچار ( 2 ) شده گفت كه : هر كه را خواهيد بر بيت المال خود حاكم گردانيد . اما آنچه گفته : ومع هذا اين امر به محضر صحابه وبه طيب قلب جميع أهل مدينه واقع شد أصلا محل طعن نمىتواند شد . پس كذب محض وبهتان صرف است ، دانستى كه أكثر صحابه مانند أبو ذر

--> 1 . كنز العمال 13 / 83 . 2 . در [ الف ] : ( لاچار ) آمده است كه اصلاح شد .